Hallootjes allemaal!

Ja jullie hebben gelijk, het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst heb geblogd. Maar uh... Ik was mijn weblog heus nog niet vergeten hoor!

Jullie zullen je wel afvragen hoe het nu met mij gaat:

Nou het gaat z'n gangetje met mij. M'n gekneusde ruggenwervel is gelukkig weer hersteld en doet haast geen pijn meer. Dat is goed nieuws! Maarja pijn heb ik nog steeds... Nu niet meer zo in mijn bovenrug maar wel in m'n onderrug, benen en heupen. Dat is iets wat de laatste weken ook weer erger is geworden. En daar zit ik best mee want van deze pijn weet ik dat dat niet meer weggaat. Ik merk dat mijn heupen veel slechter zijn geworden, want soms dan knakken ze en dan is het net of dat ze even verschuiven of dat ik ze breek. Dat doet op dat moment ontzettend pijn! Maar ook daarna, want dan krijg ik ontzettend pijn in mijn benen. En dat is weer nieuw want dat was eerder nog niet. Ik merk aan mezelf dat mijn pijn mij nu meer gaat irriteren omdat ik merk dat het erger is geworden. Aan de buitenwereld laat ik daar weinig of niets van merken. Tegen de buitenwereld doe ik leuk, gezellig en alsof er niets aan de hand is. Maar vanbinnen voel ik me soms best rot en dat uit zich vaak als ik alleen ben. Ik weet dan niet hoe ik met de pijn om moet gaan. Mijn ouders zijn de enige die mij ook zien of horen als ik me rot voel. En dat vind ik soms best vervelend. Daarom heb ik aan mijn begeleiding gevraagd of hun soms ook even aan mij willen vragen hoe ik me voel, zodat ik ook leer om mijn gevoelens bij hun te uitten. (Dit vroegen ze al wel maar het was niet meer dan "hoe gaat het" of "alles goed"). Het is logisch dat ze er nooit verder naar vroegen, want dat kwam gewoon omdat ik niks liet merken.

Voor mijn pijn gebruik ik ook een TENS - apparaat. Dat apparaat helpt me om de pijn uit te kunnen houden of te verlichten. Er zitten vier electrodes op mijn onderrug geplakt die doormiddel van kabels aan het apparaat verbonden zijn. Als ik de TENS aanzet krijg ik lichtte stroomstootjes. Het is net of je word gemasseerd en dat geeft een erg fijn gevoel. 

Maarja als het TENS - apparaat kapot gaat (wat van de week gebeurde) dan heb je er natuurlijk weinig aan! Maar niet getreurd want ik had met een dag een nieuwe, dus ik was weer helemaal blij!

Of ik genoeg heb aan paracetamol en het TENS - apparaat om de pijn te verlichten, dat betwijfel ik op het moment. Ik ben een beetje in staat om nog eens naar de revalidatiearts te gaan om te vragen naar een goede medicatie tegen de pijn....

Natuurlijk gebeuren er ook leuke dingen bij mij (voor het geval jullie denken dat ik in de put zit, want dat is niet zo!) Want op het moment ben ik namelijk ook nog een andere hulphond aan het trainen! Ik ben Brenth aan het trainen. Hij is ook een Doodle (kruizing goldenretriever/poedel) net zoals mijn hond Don. En ik kan jullie nog sterker vertellen het zijn zelfs neefjes van elkaar. Het enige verschil is dat Brenth zwart is en Don blond.  Maar Brenth gaat straks voor iemand werken die bijna blind is en net als ik ook in een rolstoel zit. Brenth moet dus aan de rolstoel wennen en leren om dingen voor je op te rapen en aan jouw te geven. Dit alles gaat Brenth al erg goed af en hij gaat met grote sprongen vooruit! Hij komt elke maandag en donderdag naar mij toe samen met zijn trainer Herman. En elke keer weer merk je dat hij vooruit is gegaan. Ook merk je dat hij mij leert kennen, want ik heb het zelfs al voor elkaar gekregen dat hij ook al een beetje naar mij luisterd. Brenth is ook een erg lieve en rustige hond net als Don. Alleen Don is nog een stuk jonger dus wat drukker en speelser. Maar lieve Don je hoeft echt niet bang te zijn dat ik vreemd ga met Brenth, want jij bent en blijft voor mij de leukste en de liefste!...

xxx Je trotse vrouwtje!   

Hej bloglezers!

Het etentje bij mijn ouders was erg gezellig zondag. Mama had lekker pannenkoeken voor mij gebakken! Ja oké misschien lijk ik nu net een klein kind maar pannenkoeken zijn altijd goed toch?!

Ook heb ik natuurlijk mijn lieve Don weer gezien. Hij was geschoren en ik vond hem er maar saai uit zien zonder zijn lekkere krullenvacht. Ook vond ik hem best stinken... (het leek wel of ze hem gewassen hadden met een koeienpoepshampoo) maar buiten dat bleef hij natuurlijk mijn schatje, want we waren weer heel blij om elkaar te zien!

En voordat mijn moeder pannenkoeken ging bakken, liet ze me zien wat voor een trucje Don had bijgeleerd. Hij kon nu ook de kastdeurtjes en laadjes openmaken! (Dit doet hij door aan een touwtje te trekken dat aan het deurtje of laadje vastzit).

Ik kon mijn geluk niet op toen ik dat zag: mijn hond had weer "een hulphond truc" bijgeleerd. Wat is het toch een kanjer!

Gisteren ben ik weer voor het eerst wezen paardrijden. Mijn moeder gaat dan altijd gezellig met me mee. En met een beetje mooi weer rijden we dan altijd lekker buiten in de bossen. Alleen ja toen ik gisterochtend naar buiten keek, regende het ontzettend hard dus ik zag de buitenrit al niet meer doorgaan eigenlijk. Maar niets was minder waar, want net een uurtje voordat ik op de manege moest zijn, begon het zonnetje te schijnen! Ik heb dus erg genoten van de buitenrit. Er lagen alleen wel behoorlijk veel diepe plassen op het ruiterpad... Maarja dat was ook wel weer leuk!

Vandaag moest ik weer naar mijn werk. Van de week had ik met mijn moeder afgesproken dat ik vanaf nu op de dinsdag een halve dag ga werken en 's middags naar huis toe ga om te rusten. Dit omdat ik natuurlijk erg veel pijn heb en snel moe ben. We willen kijken of dit beter gaat werken voor me omdat we denken dat het anders teveel voor me is.

Vandaag ben ik dus een halve dag gaan werken en ik had om 13.00 uur de taxi terug naar huis besteld. De taxi liet zoals wel vaker weer even op zich wachten, maar uiteindelijk was hij er tegen 14.00 uur. Ongeveer 10 minuutjes later was ik thuis en ben ik op bed gaan liggen. Ik voelde me erg moe en mijn lichaam voelde naar, dus het voelde als een hele verademing toen ik in me bed lag. Ik wilde alleen maar slapen en volgens mij ben ik een kwartiertje later in slaap gesukkeld. Toen ik weer wakker werd was er alweer een uur verstreken en ik voelde me een stuk uitgeruster! Toen ben ik weer uit bed gegaan en heb ik wat drinken en een soepje genuttigd. En nu voel ik me weer een beetje als herboren. Wat heeft dat me goed gedaan zeg!

Liefs, Marizz

Hallo allemaal,

Welkom op mijn weblog!

Zoals sommige van jullie weten maak ik sinds 2007 mijn eigen blad genaamd: Marizz. Ook weten jullie dat ik nu ontzettend achterloop met het maken van mijn blad en dat dat komt door mijn verhuizing. Maar dat is niet de enige reden want ik ben ook druk bezig met het trainen van mijn eigen hulphond Don. En om heel eerlijk te zijn heb ik momenteel ook te weinig inspiratie om een nieuwe Marizz te maken.

Van de week vroeg iemand er toevallig nog naar en degene gaf me de wijze tip om pas weer verder te gaan met mijn blad, als ik daar de inspiratie weer voor had. Daar kon ik het alleen maar mee eens zijn en besloot zijn tip aan te nemen. Er is overigens nog een reden waarom ik de puf niet op kan brengen om verder te gaan aan mijn blad en dat is omdat ik nu lichamelijk ook niet op en top ben. Ik heb veel pijn in mijn rug en benen! Nu zo erg en vaak dat het mijn hele leven beïnvloed. Ik ben heel snel moe en naar van de pijn, waardoor m'n lichaam mij verplicht om het rustig aan te doen. Zolang ik het rustig aan doe gaat het best goed met me maar zodra ik me inspan, dan is het algauw foute boel.

De meeste pijn bevindt zich al een paar jaar in mijn onderrug. Het blijft lastig en ik ben er nog steeds niet aan gewend maar oké, ik leer ermee leven. Ongeveer 2 weken geleden kreeg ik plotseling ook pijn in mijn bovenrug. En omdat ik niet meteen naar de dokter wilde rennen keek ik het nog even aan, maarja ik had er meteen al geen goed gevoel bij. (Ze hebben me namelijk weleens verteld dat mijn pijn alleen maar erger en meer kon worden). Uiteindelijk toch vorige week maar even naar de huisarts gegaan, die me vertelde dat ik hoogstwaarschijnlijk m'n ruggenwervel had gekneusd. ????!!! Hoe was dat gebeurt?! Nou ja Joost mocht het weten... Ik moest rust houden en paracetamol slikken.

Zo gezegd zo gedaan en na een paar dagen leek de pijn stukken minder. Ik moest af gaan bouwen met de medicatie en ik besloot om weer een dagje te gaan werken.... Dan verteld je lichaam je de waarheid pas want de pijn kwam gewoon weer terug! Sowieso ben ik al tot de conclusie gekomen dat het afbouwen van medicatie geen goede werking heeft en daarbij heb ik nu mijn twijfels of ik nog wel van die pijn afkom...

Maar dat mag de pret niet drukken want we blijven lachen tussen de ups en downs door!

Ik wilde jullie dus laten weten dat ik voorlopig even stop met de Marizz. En omdat ik jullie toch nog graag een plezier wil blijven doen, ben ik deze weblog gestart. Hierop zal ik mijn belevenissen en gevoelens gaan schrijven. (Voor mij helpt schrijven namelijk erg goed).

Hopelijk vinden jullie dit een goed en leuk alternatief!

Ik ga er voor nu een eind aan breien want ik verwacht mijn ouders elk moment. Ze komen me halen want ik ga namelijk gezellig bij hun eten! Maar eerst moeten we denk ik nog even langs de trimsalon om mijn lieve hondje Don op te halen, want hij is als het goed is getrimd. Ik ben benieuwd hoe hij eruit ziet!

Doei doei!

Marizz